Pokazywanie postów oznaczonych etykietą internet. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą internet. Pokaż wszystkie posty

środa, 26 marca 2014

Kinomaniak.tv? Kto naprawdę gardzi milionami i czeka na miliardy?


Serwis Dziennik Internautów opisując sprawę śledztwa toczącego się wobec założycieli Kinomaniak.tv postawił słuszne pytanie: czy branża internetowo-filmowa gardzi 3,6 mln zł rocznie pozyskanych od internautów? Pozornie odpowiedź wydaje się prosta: Gardzi! A dlaczego? Bo serwis oferował pirackie kopie internautom, którzy nie znajdując filmów w sieci w legalnych produktach płacili tutaj od 2,46 zł za dostęp jednodniowy, do 369 zł za dostęp "dożywotni". Żaden duży podmiot nie spróbował przejąć Kinomaniaka.tv (przynajmniej nic o tym nie wiadomo oficjalnie) i zbudować na jego bazie ofertę legalną, zgodną z prawem z przystępną ofertą cenową.

Nie każdy jest ekonomistą i nie wszystkich interesują ekonomiczne podstawy działania serwisu. Stąd częste głosy krytyki pod adresem przeciwników Kinomaniaka, czyli obrońców praw autorskich. Krytyka pod hasłem „są jak pies ogrodnika, sami nie zjedzą i innym nie dadzą“. Obrońcy stanowiska właścicieli praw autorskich mają jednak wiele racji twierdząc, że łamanie prawa nie jest dobrą metodą na tworzenie nowych modeli biznesowych. To prawa, że Netflix czy Hulu mocno zatrzęsły filmowym rynkiem pozwalając oglądać filmy za kwoty dużo niższe niż cena biletu do kina, ale amerykański rynek jest diametralnie odmienny od naszego. Siła nabywcza polskich internautów jest niewspółmiernie niższa, a kupno praw do emisji to duża inwestycja dla każdego z podmiotów nie obracającego filmami w innych kanałach. Nikogo nie dziwi internetowa rynkowa oferta Ipli (Redifine), czyli grupa Polsatu, TVN Player, czy VOD.pl oferowanego przez Onet oraz zacieśniające się związki Agory (udziałowiec) ze Stopklatką.tv. A z drugiej strony liczne naśladownictwa modelu pirackiego Kinomaniaka.tv. Kilka rzeczy na pewno jest jednak wspólnych:

1.     O popularności serwisu, a zarazem jego sukcesie decyduje wielkość i różnorodność biblioteki filmów. Nie jest to jedyny warunek, ale konieczny. Bogata oferta to więcej niż połowa sukcesu. Prawo do dystrybucji internetowej filmów trzeba kupić od dystrybutorów filmów. A to może słono kosztować.
2.     Poza technologią udostępniania liczy się łatwość obsługi strony, wyświetlanie w różnych przeglądarkach czy platformach.
3.      Cena? Za obejrzenie jednego filmu w popularnych seriwsach VOD (dostępnych np. w sieciach kablowych) trzeba zaplacić od 5 do nawet 20 zł. I tak jest to dużo taniej niż bilet do kina dla 1 osoby, a przecież emisję filmu z VOD czy w internecie może oglądać więcej osób.

Wracając do wątpliwości di.com.pl. Dlaczego nie znalazła się firma, która chciałaby zagospodarować użytkowników Kinomaniaka.tv? Propozycja dla internautów skłonnych płacić za oglądanie filmów; większość z nas chciałaby przecież robić to legalnie. Czy „zalegalizowanie“ Kinomaniaka.tv znacząco zmieniłoby ceny? Nie sądzę.

Nie docenianym przez komentujących powodem braku takich odważnych decyzji jest czynnik ludzki. Chodzi o nieszablonowe, niestandardowe podejście do biznesu, do modeli rozliczeniowych. Takiego podejścia brakuje często u członkowie zarządów firm po których spodziewalibyśmy się takiego produktu jak Kinomaniak.tv. Są przyzwyczajeni do spokoju, do liniowego wzrostu, a zatem braku ryzyka, „czystych“ wyników finansowych szczególnie ważnych dla inwestorów giełdowych. Branża filmowa, czy duże podmioty internetowe nie gardzą dużymi pieniędzymi, zarabiają na filmach na wiele sposobów: kino, tv kodowana, seriale, DVD, gadżety, komiksy i coraz częściej oferta online.

Zaskakującą puentą tej historii jest informacja, że zamknięty serwis założył oraz kierował nim były oficer olsztyńskiego oddziału CBŚ. Jak słusznie zauważył Presserwis, cyt. …był policjant na emeryturze. 
Policjanci są jednak w stanie dłużej pracować. I to twórczo”.

Były oficer CBŚ dobrym kandydatem do zarządu? Tylko jakiej firmy :)

czwartek, 29 sierpnia 2013

VOD z Tesco? Dlaczego hipermarkety nie powiedziały ostatniego słowa w online...

Blinkbox – powinniśmy w Polsce lepiej zapamiętać tę nazwę. W 2011 roku brytyjska sieć Tesco kupiła 80 procent udziałów w tym serwisie VOD. Dziś sieć znana raczej z hipermarketów liczy się na rynku Video On Demand na wyspach brytyjskich. Zapewne Tesco z milionem klientów na swoje usługi w Blinkboxie nie zawaha się sięgnąć po takie same rozwiązania także w Polsce.

Usłyszałem kiedyś od pewnego mądrego człowieka, że w polskim internecie karty są już dawno rozdane. Jak dowodzą wydarzenia z ostatnich kilkunastu miesięcy (fuzje, przejęcia) mylił się ogromnie. To nieprawda bo do gry wciąż mogą wejść światowi gracze z branż kompletnie odległych od internetu, choćby handlujący towarami FMCG. Obracający milionami nie zawahają się zainwestować w perspektywiczną branżę, po prostu w kanał zbytu towarów, który może przynieść dużą stopę zwrotu.



W Polsce też mamy nietypowe doświadczenia z wchodzeniem graczy ze świata offline w online. Spółka Czerwona Torebka przejęła kilka miesięcy temu większość udziałów w Merlin.pl, a Czerwona Torebka to przecież Mariusz Świtalski i jego olbrzymie doświadczenie w handlu detalicznym. Ostatnio Świtalski nagle zmienił strategię bo skończył mu się zakaz konkurencji wobec Jeronimo Martins (ta firma kupiła założoną przez niego w 1995 r. Biedronkę) i zamiast sieci pasaży handlowych pod nazwą Czerwona Torebka ma chyba zamiar – m.in. z pomocą Merlina – budować jednak sieć detaliczną.

Sama historia Merlina zaczęła się w 1997 roku. Założył ją Zbigniew Sykulski i jego koledzy z wydawnictwa Prószyński i S-ka, ci sami ludzie, którzy stworzyli potęgę tytułów prasowych „Cztery kąty, czy „Poradnik domowy“. Merlin był łakomym kąskiem dla Empiku, ale decyzją UOKiK-u nie powstała firma, która mogłaby być monopolistą na rynku handlu online. Tymczasem Czerwona Torebka i stojący za nią Świtalski to typowa spółka, której przychody pochodzą z niskiej marży na towarach kupowanych przez masowego klienta. A skoro w „stajni“ Świtalskiego jest Merlin (ta firma tworzyła pod koniec lat 90. standardy płatności online kartami kredytowymi w Polsce) to należy spodziewać się dalszych kroków integrujących oba kanały.

20 maja z polskiego rynku zniknęła sieć Beverly Hills Video, rozmyła się w nicości „śladem“ wielkiej sieci Blokbuster. Wypożyczalnie kaset video, a później płyty DVD i Blue Ray, straciły racje bytu za sprawą VOD. Początkowo VOD kojarzyliśmy jedynie z dostawcami treści video w tradycyjnych kanałach telewizyjnych (Ipla – Polsat, VOD od TVN Player). Gdy bowiem VOD zaczynało zdobywać popularność kluczowe były technologia i obszerna biblioteka tytułów. Dziś to pierwsze jest do zdobycia, spopularyzowało się, a to drugie można kupić rekompensując sobie koszty świadcząc usługę na duża skalę. Liderem jest VoD.pl należący do Onetu, który osiąga zasięg 16,2 % polskich internautów. Dużo i mało jednocześnie...

Pojawiły się też pierwsze sugestie, że na polski rynek wejdzie Netflix amerykański firma, której ofertę ogląda już ponad 38 mln internautów w 40 krajach. Wejście takiego giganta na europejski rynek (m.in. Wielka Brytania, Irlandia, Szwecja, Holandia) może zdynamizować rozwój usług VOD. Sztandarowym przykładem ofensywy Netflixa jest serial "House of Cards" z Kevinem Spacey w roli głównej. Prawdziwą przewagą konkurencyjną nad tradycyjną telewizją i kablówkami są dane jakie Netflix zbiera o zarejestrowanych użytkownikach. Firma twierdzi nawet, że to nie tylko zmniejsza koszty marketingu, ale, że jest w stanie prawidłowo zasugerować 3/4 klientom co mają obejrzeć z ich zbiorów. Prezes Reed Hastings przyznał, że "House of Cards" powstał na postawie badań przyzwyczajeń i zachowań subskrybentów - "przewidzieliśmy jak wielka będzie publiczność tego serialu".


A co ma do tego wszystkiego ma Tesco? Zasięg offline, czyli setki tysięcy klientów tej sieci, którzy jednocześnie korzystają w domu z internetu. Co za problem sięgnąć do ich kieszeni i poszerzyć swoją działalność przejmując jakiegoś gracza w Polsce, z dobrą biblioteką, w miarę nowoczesną technologią? I potem tylko połączyć wszystko ze sklepem Tesco w realu i tym z końcówką pl. O innych graczach nie wspomnę, hipermarkety nie powiedziały jeszcze ostatniego słowa. I rzecz nie tylko w VOD. Sporo wskazuje na to, że dopiero przeżyjemy u nas prawdziwą hossę na oglądanie filmów w internecie.

sobota, 24 sierpnia 2013

Instagram. Podglądanie celebryty, czyli szósty stopień oddalenia

To niesprawiedliwie. Dopiero co serwisy o celebrytach przeżywały swój rozkwit, dopiero co wszyscy zachwycili się tego typu treścią a już ma nadejść ich zmierzch? Serwisy tabloidowe mogą okazać się niepotrzebne? Instagramowi błyskawicznie przybywa i samych celebrytów – prawdziwych i „znanych z tego, że są znani“ – jak i użytkowników, przeciętnych internautów. Ci pierwsi kierują obiektywy swych smartfonów na siebie, ci drudzy z pomocą tego samego urządzenia i serwisu Instagram mają okazję ich podglądać. I złudne poczucie bycia ich znajomymi.

Pamiętacie określenie "że każdy na tej planecie oddzielony jest od każdego innnego tylko o sześć osób"? Taka mniej więcej kwestia pojawiła się w sztuce scenicznej Johna Guare'a "Szósty stopień oddalenia" z 1990 r. Co ważne w cyberprzestrzeni za sprawą Twittera, Facebooka czy Instagramu możemy poczuć się i bliżej pewnych osób, i równocześnie bardzo daleko. Śledzenie profili VIP–ów jest skracaniem tego dystansu, kliknięcie w “lubię to”, komentarz pozwala mieć złudzenia, że "znamy się z celebrytą, politykiem"... Czy Facebook stał się już passe? Twitter pozostaje środowiskiem dziennikarzy, polityków i marketingowców? Ulotność kontaktu na Twitterze i nachlana reklama na Fejsie... Tymczasem Instagram jeszcze bardziej skraca dystans. Nic dziwnego, że tak wielu śledzących mają profile celebrytów, modelek, modowych blogerek, czy sportowców.

Serwisy tabloidowe obficie czerpią ze zdjęć i 15-sekundowych filmów zamieszczanych przez słynnych ludzi na Instagramie: Doda na imprezie, Anna Przybylska po operacji ma się świetnie, a blogerka modowa w nowej stylizacji – proszę bardzo. Tylko czy potrzeba dziś pośredników w postaci tablidowych serwisów? Skoro widzę to samo co na Plotku, czy Pudelku po co mam „przepłacać“ spędzonym tam czasem? Kiedyś Pudelka wyróżniała swoista unikalność contentu - jedno wydarzenie, kilka kadrów, często tego samego ujęcia, ostry komentarz i był news, który przyciągał internautów żądnych plotek. Na początku ów news był przepisywany śladem innych mediów, głównie papierowych, później coraz częściej papparazi dostarczali unikalne zdjęcia.

Mark Zuckerberg wykonał w 2012 roku świetny ruch kupując Instagrama za 1 mld dolarów. Dalszy jego rozwój może okazać się dla części rynku (tabloidy printowe i onlinowe) tym czym okazała się rosnąca potęga Google dla wydawców prasy. Wujek Google w ciągu 15 lat swego istnienia nauczył miliardy internautów, że pierwsze kroki trzeba kierować do niego, a nie do brandów utożsamianych z informacją, opinią, jakością. Google pokazuje nam gdzie są owe newsy, nie rangując ich zbytnio jeśli chodzi o jakość, podpowiada gdzie mamy czegoś poszukać. Instagram natomiast zagospodarowuje ludzką potrzebę – podglądanie życia innych. Dzięki temu wydaje nam się, że o ulubionych gwiazdach wiemy jeszcze więcej.

Kiedyś dziennikarze byli potrzebni politykom – teraz Ci, jak minister Radek Sikorski – używają Twittera, by zakomunikować coś do czego kilkanaście lat temu potrzebowali zwołania konferencji prasowej. Kiedyś tabloidy wysyłały paparazzi, by czatowali z aparatami na jedno ujęcie z pijanym aktorem, a reporterzy grzebali w śmieciach, by poznać tajemnice życia prywatnego VIP–ów. Kiedyś telewizje śniadaniowe zapraszały celebrytki, by dzieliły się swoimi przeżyciami z wakacji, a teraz modelki, aktorki, sportowcy pokazują w swoich profilach na Instagramie prawdziwe cuda. Chętnie kierują smartfona na siebie, wybierając tylko czas, miejsce i okoliczności. Wystarczy śledzić zamieszczane przez nich zdjęcia, polubić je, skomentować. Odkrywamy wtedy ze zdumieniem, że jesteśmy sobie tak "bliscy" - np. o Doda ma taki sam kostium kąpielowy jak ja!

Smartfon i Instagram zaspokajają pierwotną potrzebę – podglądanie innych. Komórka jest ciągle z nami, ale czy dzięki temu nie czujemy się jeszcze bardziej samotni we wszechświecie, w cyfrowym świecie gdzie każdy VIP jest o jeden klik od nas a jednocześnie posiadanie tak wielu “dobrych, cyfrowych znajomych” może być przekleństwem?

A film poniżej? Niech będzie ciekawą puentą :)